Wernisaż wystawy obrazów Jerzego Marciniaka

Patrząc na obrazy Jerzego Marciniaka można się zastanawiać czy rzeczywiście pojawiająca się dość często opinia o szkołach lub stylach malowania jest tutaj zupełnie nieprawdziwa, nieporównywalna. Bo też o jakiej szkole można tu mówić, nie ma wydziałów, katedr, instytutu, profesora, świadectw. Gdyby jednak uznać, że owymi „profesorami” są niebo, woda, złocistość architektury, kamienice, czerwień dachów i pozłacane detale to istnienie szkoły wydaje się całkiem możliwe. Marciniak z naukami tych „profesorów” miał do czynienia zawsze, potrafił te nauki zobaczyć i pojąć przez ich dzieła, a właściwie poprzez zrozumienie i odczucie przekładania się natury w obraz. Jeżeli pejzaż, w znaczeniu malarskim, można uznać za istotny sposób określania swojego miejsca wobec i w naturze, to Świdnica jest tu polem doświadczeń o bardzo szerokiej rozpiętości. To oznacza wybór – potrzebę i konieczność wyboru. Nie zawsze malarz, który staje przed takim wyborem może się obronić. Nie zawsze pomagają tu najlepsze nawet intencje. Zawsze pozostaje pytanie o miejsce dla siebie, miejsce swoje, tę cienką chociażby warstwę w wiekowych już złożach tradycji malowania. Marciniak maluje inaczej, nie według, ale wobec, świadczy tak mocno już wpisanej i wmalowanej w ikonografię społeczną, i wobec malarzy, którym trzeba to zawdzięczać.  Malarstwo Marciniaka nie ukrywa swoich odniesień do utrwalonych wzorców malarskich, ale w żadnej mierze nie jest to uległość. Obrazy Marciniaka prowadzą dialog z przeszłością obrazowania Świdnicy i z jego w tym ujęciu współczesnością. Szacunek, tak w tych obrazach widoczny, dla wszystkiego co w malowaniu Świdnicy jest dobre i powszechnie przyjęte, przeobraża się na własny kształt obrazu – wyrazisty przekaz własnego ujęcia malarstwa. Przeobraża w bardzo szczegółowy sposób, nie ma tu cienia afirmacji siebie ponad innych, jest poczucie skromności, która w jego malarstwie staje się osobowością. W przypadku Jerzego nie chodzi tylko o malarstwo, bardziej o postawę wobec swojej twórczości i szukania dla niej właściwego miejsca. Tym miejscem była i nadal jest Świdnica, a poprzez Świdnicę identyfikacji siebie i swojej potrzeby tworzenia. Obrazy Jerzego Marciniaka są wciąż nieśmiałe, ale tym samym prawdziwe, próba znalezienia własnego miejsca pośród tylu innych malarzy o których dobrze się wie, że bez nich i jego twórczości by nie było, ale na pewno udowodnił, że jest wspaniałym malarzem i za to Mu dziękujemy.